D. (31.01.2026)

Czym dla Ciebie w ogóle jest nagość, jak się z nią czujesz, jaką masz relację ze swoim ciałem?

Dla mnie nagość kojarzy się z jakimś takim bazowym potencjałem. Zakładanie ubrań to zawsze było wsadzanie tego mojego ciała w jakąś formę. Myślałem o tym jako o odbieraniu czegoś tej nagości. Pamiętam, że od dziecka miałem takie bardzo silne przekonanie, że ja chcę być piękny przede wszystkim w nagości. Więc kiedy myślałem o moim wyglądzie, czy się porównywałem czy po prostu planowałem, czy budowałem jakąś wizję siebie, to to było o tym jaki ja jestem nago. Jak ja się czuję w mojej prawdzie, w autentyczności. To było o takim moim ciele mentalnym - jak w moim mentalu nie chcę się ograniczać, wciskać w jakieś ciasne ubrania, żeby to jakoś wyglądało, tylko chcę poznać jaka jest prawda i dbać i pracować na tej prawdzie. Czyli na nagim ciele. Wtedy jeśli coś mi się nie podoba w nagim ciele, to zmieniam to tam, a nie w ubraniach. Zawsze wydawało mi się to bardziej fundamentalnym, prawdziwym, właściwym.

What is nudity to you in general, how do you feel about it, and what is your relationship with your body?

For me, nudity is associated with a kind of primal potential. Putting on clothes was always like forcing my body into some kind of mold, which meant that, subconsciously, I thought of it as taking something away from that nudity. I remember that since childhood, I’ve always had this very strong conviction that I want to be beautiful primarily in nudity. So whenever I thought about my appearance - whether I was comparing myself to others, or simply planning or building a vision of myself - it was about how I am when naked. How I feel in my truth, in my authenticity. It was about my "mental body" - just as I don't want to limit myself in my mental space or squeeze into tight clothes just to look a certain way, I want to know what the truth is, and care for and work on that truth. That is, on the naked body. Then, if there’s something I don't like about the naked body, I change it there, in the body itself, rather than through clothes. It always seemed to me more fundamental, real, and more proper that way.

Czym jeszcze jest dla mnie nagość? Był jakiś taki proces, szczególnie jeśli chodzi o genitalia, bo tak na dobrą sprawę, dla mnie zawsze próg był tylko tam. Nigdy nie miałem problemu z czymkolwiek innym. Nagość zaczynała się dopiero bez majtek. W rodzinie to też nie był problem. Pamiętam jako dziecko, że rodzice chodzili sobie na golaska i ja nie miałem z tym problemu. Kąpaliśmy się z siostrą w jednej wannie - to nie był temat. Dopiero później, mniej więcej pod koniec podstawówki, jak się tam z innymi dzieciakami już coraz częściej czy na basen chodziło czy coś tam, to wtedy weszła jakaś taka kultura chowania publicznie tych genitaliów. Potem w ramach dojrzewania, rozumienia i rozwijania szczególnie relacji z kobietami, zaczęły pojawiać pytania takie intelektualne - czy na pewno wszystko jest ze mną okej, czy na pewno wszystko wygląda tak, jak ma wyglądać, czy jest na miejscu. I wtedy pamiętam, że to był ciekawy proces z owłosieniem. Na początku jak byłem młodszy jako nastolatek, owłosienie było takim zbyt intymnym wyrazem. Że jeśli mam się pokazać nago, to muszę być, wiesz, ładnie przystrzyżony. I ostatni rok, dosłownie, ostatnie dwa lata może, to mi się całkowicie odwróciło. Teraz czuję się komfortowo będąc nago w pełnym owłosieniu i niekomfortowo bez tego. Także to tak ciekawie mi się odwróciło.

Bardzo lubię w ogóle nagość, lubię tę swobodę. Jeśli jesteśmy na jakichś wyjazdach, to bez problemu, na przykład po pokoju, który wynajmuję ze znajomymi, sobie mogę chodzić nago. To jest coś, co czasami nawet inicjuje - pokazuje normę. Pokazuję, że możemy się czuć komfortowo.

What else is nudity to me? There was a certain process, especially regarding the genitals, because effectively the threshold was always only there for me. I never had a problem with anything else; it was as if nudity only truly began without underwear. In my family, it wasn't an issue either. I remember as a child that my parents walked around naked and I didn't have a problem with it. My sister and I bathed in the same bathtub - it just wasn't a "thing." Only later, around the end of primary school, when I started going to the pool or elsewhere with other kids more often, did this culture of hiding genitals in public set in. Later, during puberty and the process of understanding and developing relationships - especially with women - certain intellectual questions began to arise: is everything definitely okay with me, does everything look the way it's supposed to look, is it in its place? And I remember that was an interesting process regarding body hair. At first, when I was younger, as a teenager, body hair felt like an expression that was too intimate. That if I were to show myself naked, I had to be, you know, neatly trimmed. And this past year - literally the last two years, maybe - that has completely flipped for me. Now I feel comfortable being naked with full body hair and uncomfortable without it. So it’s reversed in an interesting way.

In general, I really like nudity; I like the freedom. If we are on trips, I have no problem, for example, walking around naked in the room I'm renting with friends. It’s something I sometimes even initiate - I show the norm. I show that we can feel comfortable.

To, od czego zacząłeś – jak opisywałeś swoje podejście do nagości - żeby nie ograniczać siebie tak jak ubraniem - brzmiało na refleksję osoby dorosłej i bardzo świadomej, ale poprzedziłeś to słowami, że już jako dziecko... 

Dziecko, tak, dziewięć lat.

No właśnie, skąd się u dziewięciolatka w takim razie wzięła taka swoboda, takie już...

To jest słownictwo które, nabyłem dopiero po jakimś okresie psychoterapii, czyli już jako dorosły człowiek. Dzisiaj byłbym w stanie to nazwać po prostu wysoką wrażliwością. Odnosząc się do naszej wcześniejszej rozmowy powiedziałbym, że przez fakt, że bardzo głęboko i mocno doświadczałem życia, to trochę czułem się jakby wepchnięty w tę sferę intelektualizacji i myślenia o życiu. Po prostu czułem, że jeśli nie myślę, jeśli nie modeluję, jeśli nie zarządzam tym, co się dzieje, to nie mam kontroli. Dzisiaj widzę, że można modelować i bawić się intelektem bez jakiejkolwiek potrzeby kontroli. To jest bardziej poczucie bezpieczeństwa. Zawsze miałem dobre słownictwo i dobre modele do opisu tego, co doświadczam. Szukałem precyzji i spójności. Miałem jakąś taką łatwość, w kontekście myślenia matematycznego, na widzenie niespójności, szczególnie na poziomie logicznym. Więc kiedy widzę, że chcę się czuć dobrze w moim życiu, to patrzę, co na to wpływa. I zawsze widziałem, że najważniejsze są zwykle fundamenty. A jaki jest fundament tego, kim ja jestem? Moje ciało. I to prowadziło mnie do pytań, o co chcę dbać. I dbanie o ciało, w kulturze rodzinnej, ale też w mojej intelektualizacji życia, było oczywistym wnioskiem. Myślę, że takie wyraźne opinie na ten temat miałem już w wieku 13 lat. To był taki moment, kiedy już zacząłem w tym kierunku podejmować dedykowane działania.

What you started with - how you described your approach to nudity - about not limiting yourself the way clothing does - sounded like the reflection of an adult, a very conscious person; yet you preceded it by saying that even as a child...

A child, yes, nine years old.

Exactly, so where did a nine-year-old get such freedom, such already...

This is vocabulary that I only acquired after a period of psychotherapy, meaning as an adult. Today, I would be able to call it simply high sensitivity. Referring to our earlier conversation, I would say that because I experienced life very deeply and intensely, I felt somewhat pushed into this sphere of intellectualization and thinking about life. I simply felt that if I didn't think, if I didn't model, if I didn't manage what was happening, I had no control. Today, I see that you can model and play with the intellect without any need for control. It's more about a sense of security. I always had good vocabulary and good models to describe what I experience. I looked for precision and consistency. I had a certain ease, in the context of mathematical thinking, in seeing inconsistencies, especially at the logical level. So when I see that I want to feel good in my life, I look at what affects that. And I always saw that the most important things are usually the foundations. And what is the foundation of who I am? My body. And that led me to questions about what I want to care for. And caring for the body, both in my family culture and in my intellectualization of life, was an obvious conclusion. I think I already had such clear opinions on this at the age of 13. That was the moment when I already started taking dedicated actions in that direction.

Zazwyczaj to wygląda tak, że do któregoś roku w ogóle nie rozkminiamy tego, że nagość jakaś jest. W sensie ona jest, ale w jakimś sensie poza naszą świadomością. W tej świadomości pojawia się chyba dopiero w okresie dojrzewania. Oczywiście uwarunkowane jest to bardzo mocno tym, jak zostaliśmy wychowani. Popraw mnie jeśli się mylę w tej dedukcji, ale czy ta swoboda u Ciebie wyszła właśnie z przykładów rodzinnych i domowych?

Myślę, że swoboda rodzinna zniknęła kiedy miałem jakieś 8-9 lat. Już nie rozbieraliśmy się przed sobą. Myślę, że to się pojawiło z powrotem w moim życiu na podstawie moich intelektualizacji, kwestionowania sensu, zadawania sobie pytania „co i po co robię?”. Myślę, że dzieciństwo stworzyło we mnie tylko fundamenty tego, żeby zadawać sobie pytanie „jakie to jest dla mnie?” i mieć jakieś tam przykłady z dzieciństwa, że można tak robić. Później te przykłady zniknęły, więc zacząłem sobie je tworzyć. Ale też na początku to było na poziomie działań w kontekście dbania o ciało. Taki prawdziwy proces z nagością... Myślę, że dwa okresy jeszcze mogę tu wyznaczyć. Jeden to będzie parę lat temu, kiedy byłem modelem. Brałem udział w różnych sesjach zdjęciowych, więc tam, kiedy się pojawiała potrzeba na przykład zrobienia sesji zdjęciowej nago, to z poziomu tego mojego mechanizmu… nazwijmy to tak - temat optymalizacji - ja uwielbiałem optymalizować rzeczy. I to powodowało, że często moje decyzje wynikały z intelektualnego rozumienia sytuacji, czyli  zachowywałem się tak, jak rozumiem, że jest najlepiej się zachować, co często prowadziło do tego, że nie słuchałem mojego ciała.

Zaletą było to, że bardzo dużą łatwość miałem w wykraczaniu poza moją strefę komfortu. Cieniem tego mechanizmu było przekraczanie siebie, czyli coś, co dzisiaj mogę bez przesady nazwać samogwałtem - takim przekraczaniem siebie, wymuszeniem. Jeśli chodzi o nagie sesje zdjęciowe, to to wymuszenie powiedziałbym, że było korzystne. To było raczej z kategorii wyzwolenia, z wyjścia z trybu komfortu, także tutaj intelekt jak najbardziej na plus. Ale takie rzeczywiście poczucie się samemu z siebie dobrze w nagości, to jest raczej od czasu, kiedy siostra mnie zaczęła na festiwale zapraszać, czyli pierwsze procesy dwa lata temu, a moje poczucie gotowości nieco ponad rok temu.

I think the family freedom disappeared when I was about 8-9 years old. We stopped undressing in front of each other. I believe it reappeared in my life based on my intellectualizations, questioning the meaning, and asking myself, "what am I doing and why?" I think my childhood only provided the foundation for asking myself, "how does this feel for me?" and having some examples from childhood that it's possible to do things this way. Later, those examples disappeared, so I started creating them for myself.

But also, at first, it was at the level of actions regarding body care. A true process with nudity... I think I can identify two more periods here. One was a few years ago when I was a model. I participated in various photoshoots, so when the need arose to do a nude session, for example, it came from the level of my mechanism... let’s call it the optimization theme—I loved optimizing things. And that meant my decisions often stemmed from an intellectual understanding of the situation; I behaved in a way I understood was best, which often led to me not listening to my body.

The advantage was that I had great ease in stepping outside my comfort zone. The shadow of this mechanism was overstepping my own boundaries—something I can now call, without exaggeration, self-violation—a kind of self-forcing. Regarding nude photoshoots, I would say this "forcing" was beneficial. It was more in the category of liberation, stepping out of comfort mode, so the intellect was definitely a plus there. But truly feeling good in nudity on my own terms is something that’s been happening since my sister started inviting me to festivals—meaning the first processes were two years ago, and my sense of readiness was just over a year ago.

Okej, czyli mimo tego, że wspomniałeś, że gdzieś ta nagość naturalnie występowała w związku chociażby  z tym pływaniem, tak? Czyli nie sprawiało Ci problemu, żeby na przykład się przy innych osobach przebrać czy wykąpać?

Dokładnie. Podam Ci dokładną sytuację, na podstawie której ja oceniam zmianę. Jeśli szliśmy nad morze, to do zeszłego roku  bardziej komfortowo czułem się w kąpielówkach. W zeszłym roku, jak już poszedłem na publiczną plażę w Barcelonie, to sam z siebie się po prostu rozebrałem. Wiadomo, w Barcelonie to jest legalne, pytałem ratownika. Ale to już było coś dla mnie takiego, że nawet jak zobaczę jakieś ładne dziewczyny na plaży, to nie będę się czuł z tym źle, bo już mam na tyle poczucia pewności siebie, że to ja reprezentuję prawdę, a nie moje pomysły. Czyli to, jak ja wyglądam, to jest to, jak wygląda człowiek. A ja nie mam się porównywać do żadnych pomysłów. To skonsolidowało się na poziomie czucia w zeszłym roku. Wcześniej to była kwestia wyboru. Nie miałem problemu się rozebrać, ale mój komfort był w ubraniu.

Okay, so even though you mentioned that nudity occurred naturally somewhere, for instance in connection with swimming, right? So you didn't have a problem with, for example, changing or bathing in front of other people?

Exactly. I’ll give you a specific situation based on which I evaluate the change. If we were going to the seaside, until last year, I felt more comfortable in swimming trunks. Last year, when I went to a public beach in Barcelona, I just undressed on my own. Of course, in Barcelona it is legal - I asked a lifeguard. But for me, it was already something where even if I saw some attractive girls on the beach, I wouldn't feel bad about it, because I already have enough self-confidence to know that I represent the truth, not my ideas. In other words, how I look is how a human looks. And I shouldn't compare myself to any ideas. This consolidated at the level of feeling last year. Before that, it was a matter of choice. I didn't have a problem with undressing, but my comfort was in being clothed.

To bardzo ciekawe. Czy tym punktem do zmian były właśnie te festiwale, modeling czy jeszcze coś innego?

Powiedziałbym, że ostatnie dwa lata były dla mnie o budzeniu tego czucia, więc to była czysta praca ze świadomością, praca coachingowa, mentoringowa. To było budowanie poczucia własnej tożsamości, trochę w kierunku tego, co Jung mówił o procesie indywiduacji, czyli moje poczucie, że ja jestem sobą, ale nie jestem w kontekście do innych jednostek społecznych, tylko reprezentuję siebie będąc sobą. Tutaj zauważyłem tego typu procesy, że po prostu poczułem się pewnie w sobie. Zacząłem czuć rzeczy, bo zacząłem pracować z ciałem, zacząłem widzieć, że to nie moje pomysły prowadzą moje życie, tylko moje czucie tak na dobrą sprawę ostatecznie wpływa na jakość mojego życia.

Wcześniejsze rozbieranie, powiedziałbym, że to był wynik myślenia krytycznego. Zadawałem sobie pytanie: „czy coś jest nie tak z rozebraniem się?” Odpowiedź była „nie”, więc mogłem to zrobić, ale nie miałem jeszcze tej pewności, że to ja mogę stanowić standardy. Bałem się tego, że ktoś na przykład będzie to oceniać. Ostatnie dwa lata to było budowanie tej pewności, że najważniejszą oceną dla mnie jest moja własna. Całe życie pracowałem po to, żeby się czuć dobrze ze sobą. Żeby zrozumieć to, dlaczego to, kim jestem, jest najlepsze, i czym mogło być, w sensie, że jedynym co jest. Żaden inny pomysł, idea, filozofia nie istnieje, jeśli ja nią nie jestem. Więc myślenie krytyczne i rozwój świadomości spowodowały, że się w tym rozgościłem. 

Czyli wcześniej nie było to pytanie „czy”, tylko bardziej „dlaczego”? 

Tak, „po co mam się rozebrać?”

That is very interesting. Were these festivals, modeling, or something else entirely the turning point for these changes?

I would say that the last two years have been about awakening this feeling, so it was pure work with consciousness—coaching and mentoring work. It was about building a sense of my own identity, somewhat in the direction of what Jung said about the process of individuation—my sense that I am myself, not in the context of other social units, but representing myself by being myself. I noticed these types of processes here, where I simply started feeling confident within myself. I began to feel things because I started working with the body; I began to see that it’s not my ideas that lead my life, but rather my feeling that ultimately affects the quality of my life.

Earlier undressing, I would say, was a result of critical thinking. I would ask myself: "is there something wrong with undressing?" The answer was "no," so I could do it, but I didn't yet have that certainty that I could be the one setting the standards. I was afraid that someone would, for example, judge it. The last two years have been about building that certainty that the most important judgment for me is my own. I've worked my whole life to feel good with myself. To understand why who I am is the best it could be—in the sense that it is the only thing that is. No other idea, concept, or philosophy exists if I am not it. So, critical thinking and the development of consciousness allowed me to settle into this.

So before, the question wasn't "whether," but rather "why?"

Yes, "why should I undress?"

Czyli nie stanowiło dla Ciebie problemu, żeby na przykład zapozować nago do zdjęć, tak? Nie było to krępujące doświadczenie, jak robiłeś to pierwszy raz? 

Ciężko mi użyć słowa krępować się, bo to nie za bardzo... Znaczy wiadomo, jakiś tam wstyd, ekscytacja, poruszenie było, ale też w fazie wyparcia swoich emocji to się tego nie czuje, więc... Ja to wspominam jako dobre doświadczenie. Nie miałem uczucia, że robiłem coś wbrew sobie. Dzisiaj widzę, że może zrobiłem to trochę za mało czule względem mojego ciała, tak? Nie zapytałem o zgodę, nie doprowadziłem do tego, że rzeczywiście się tam rozluźniam, tylko byłem jakby w roli rozebranej osoby, a nie rozebraną osobą. Ale to spowodowało, że moja świadomość miała miejsce rozwinąć się dzięki temu szybciej, bo nie miałem już barier intelektualnych, nie miałem barier na poziomie doświadczenia, już to przeżyłem. Później już zostało tylko zauważenie tego, że to ja mogę korzystać z tego, że jestem nago. Czyli wtedy to pytanie, „po co?” się rzeczywiście pojawiło, że „ja mogę tego chcieć”. I wtedy jedyny kontekst, to było rozbieranie się przy albo obcych ludziach albo takich dalszych znajomych. Czyli festiwal dla mnie to był taki ostateczny sprawdzian, gdzie po prostu mogłem się rozebrać na środku pola, popływać sobie w rzece, wysuszyć się i nie od razu się zasłaniać, ubierać i zakrywać. Wtedy zauważyłem, że to rzeczywiście jest dla mnie. Wcześniej nie miałem po co się rozbierać. Nie czułem, że to ogranicza mi komfort, bo nie miałem na tyle czucia wyrobionego.

So it wasn't a problem for you to, for example, pose naked for photos, right? It wasn't an embarrassing experience when you did it for the first time?

It’s hard for me to use the word "embarrassed," because that doesn't quite... I mean, obviously, there was some shame, excitement, and agitation, but also in the phase of repressing one's emotions, you don't really feel it, so... I remember it as a good experience. I didn't have the feeling that I was doing something against myself. Today I see that maybe I did it with a bit too little tenderness toward my body, you know? I didn't ask for permission, I didn't ensure that I was actually relaxing there; instead, I was in the role of a naked person rather than being a naked person. But that allowed my consciousness to develop faster because of it, as I no longer had intellectual barriers, I had no barriers at the level of experience—I had already lived through it.

Later, all that remained was the realization that I am the one who can benefit from being naked. That’s when the question "what for?" actually appeared—that "I can want this." And back then, the only context was undressing around either strangers or distant acquaintances. So the festival was the ultimate test for me, where I could simply undress in the middle of a field, swim in the river, dry off, and not immediately shield myself, dress, and cover up. That’s when I noticed that this is truly for me. Before, I had no reason to undress. I didn't feel it was limiting my comfort, because I didn't have a sufficiently developed sense of feeling yet.

Czyli trochę za sprawą siostry, z którą mieliśmy szansę już przeprowadzić wywiad?

Powiem ci dużo więcej - sama nagość to jest tylko jeden temat. My z siostrą mamy bardzo bliską relację i myślę, że jej rola w moim rozwoju jest dużo większa niż jakieś konkretne szczegóły. To, kim jestem, to są odłamki tego rdzenia, którym jest nasza relacja, która pozwala nam wspólnie rozwijać się całościowo. I cały taki urokliwy paradoks naszej relacji to jest to, że my jesteśmy całkowicie inni i tak kompletnie, zupełnie inaczej podchodzimy do życia, a w końcu spotkaliśmy się w tym samym miejscu. I ta nasza relacja już od wielu lat funkcjonuje w taki sposób, że jesteśmy inni, ale dzięki temu, że mamy rozwiniętą komunikację, jest ten dialog między nami, to jesteśmy w stanie się w sobie przeglądać i myślę, że obydwoje bardzo się wspieramy we wszystkim cokolwiek się dzieje. Często się po prostu nie zgadzamy, ale jesteśmy w pełni po to, żeby się w tym usłyszeć i zobaczyć. I czasami się po latach śmiejemy, bo na przykład zamieniliśmy się z czymś, co się nie zgadzaliśmy, że teraz na odwrót się nie zgadzamy. Czasami nagle dochodzimy do tych samych wniosków. Czasami wycofujemy się. Więc tak, siostra jest istotnym przykładem. Ale myślę, że z mojej perspektywy nazwałbym to systematycznym podejściem do życia, czyli to, że ja porządkuję moje doświadczenia, dużo pracuję w dzienniku, dużo pracuję na obrabianiu moich wpisów do dziennika, czyli piszę później z tego artykuły, z artykułów sklejam inne artykuły, bardzo, bardzo silnie konsoliduję tę wiedzę i destyluję ją w taki sposób, żeby wiedzieć gdzie, kim i dlaczego jestem.

Fascynująca w ogóle jest ta wasza relacja. O. wspomniała, z ogromną wręcz radością o tym (co jest totalnie wyjątkowe jakby nie patrzeć), że też potraficie razem ze sobą tę nagość podzielić.

Tak, z siostrą najmniejszy chyba problem na świecie.

So, a little bit thanks to your sister, whom we’ve already had the chance to interview?

I’ll tell you much more - nudity itself is just one topic. My sister and I have a very close relationship, and I think her role in my development is much greater than any specific details. Who I am are fragments of that core, which is our relationship, allowing us to grow together holistically. And the whole charming paradox of our relationship is that we are completely different and approach life in such entirely different ways, yet we eventually met in the same place. For many years now, our relationship has functioned in a way where we are different, but because we have developed communication - there is this dialogue between us - we are able to see ourselves reflected in one another, and I think we both support each other deeply in whatever is happening.

We often simply disagree, but we are fully present to hear and see each other in that. Sometimes we laugh years later because, for example, we've swapped sides on something we disagreed on, so now we disagree the other way around. Sometimes we suddenly reach the same conclusions. Sometimes we retreat. So yes, my sister is a significant example. But I think from my perspective, I would call it a systematic approach to life - meaning that I organize my experiences, I work a lot in my journal, and I spend a lot of time processing my journal entries. I write articles from them, then piece other articles together from those; I very, very strongly consolidate this knowledge and distill it in such a way that I know where, who, and why I am.

Your relationship is truly fascinating. O. mentioned with immense joy (which is totally unique, whichever way you look at it) that you are also able to share that nudity with each other.

Yes, with my sister, that’s probably the smallest problem in the world.

 

Ale widzisz, właśnie chyba z O. rozmawiałem na ten temat, że dla wielu ludzi to jest największy problem, żeby z najbliższymi tę nagość podzielić. Wiele osób nie ma problemu z tym, żeby się rozebrać przed nieznajomymi w saunie, a ma ogromny problem z tym (jeżeli ta nagość w domu nie istniała), żeby się rozebrać przed własnym bratem, siostrą, mamą, tatą. W pewnym momencie ten wstyd jest tak niesamowicie zaszyty, że potrafi być bardzo trudny (o ile w ogóle możliwy) do pokonania w sytuacji, kiedy na przykład trzeba się zająć swoimi rodzicami w podeszłym wieku. Więc wśród rodzeństwa to jest, wydaje mi się, ewenement. Zwłaszcza typu brat-siostra. 

Cieszę się, że obydwoje macie szansę się na ten temat wypowiedzieć i bardzo byłem ciekaw właśnie tego, jak wygląda twoja perspektywa, wiedząc i pamiętając to, o czym opowiadała O. o tym, jaką ma relacje z waszymi rodzicami - że o wszystkim może opowiadać np. właśnie o tych festiwalach i jak bardzo znaczące było dla waszej relacji to, że ta cielesna granica została pokonana.

Był taki okres chyba od podstawówki, kiedy totalnie bym się nie czuł komfortowo z siostrą… A to jest chyba moment, o którym O. wspominała w swoim wywiadzie - moment, w którym rok temu na festiwalu się przytuliliśmy razem nago. Myślę, że rzeczywiście to było jakby zwieńczenie tego momentu, do którego my jako dorośli ludzie doprowadziliśmy tę relację. Bo rodzice nam tego nie dali. Moi rodzice nie mają takich relacji ze swoim rodzeństwem. To jest nasza praca - to, co ja z O. zrobiliśmy. Odbudowaliśmy to już jako dorośli ludzie dopiero. 

Wspomniałeś, że właśnie za sprawą O. pojawiłeś się na tych festiwalach i zacząłeś w ogóle pracować nad czuciem, nad jakimś większym skupieniem na sobie.

Może bym tutaj jeszcze chronologię trochę doprecyzował. Zaczęło się od mojego wyjazdu do Barcelony na pół roku. Jak jeszcze byłem na studiach. To było pierwsze wyjście ze schematów i zburzenie wszystkiego, co się dzieje.

No tak, miałeś pewnie wtedy styczność z trochę innym podejściem do cielesności niż jest w naszym kraju, czy jeszcze nie? 

Wiesz co, ja w ogóle nie utożsamiam się z mentalnością ludzi czy społeczeństwa, bo dla mnie tego typu terminy nie istnieją. Ja albo myślę o konkretnych ludziach albo o nikim.

But you see, I think I was just talking to O. about this - that for many people, the biggest problem is sharing that nudity with those closest to them. Many people have no problem undressing in front of strangers in a sauna, but have a huge problem (if that nudity didn't exist at home) undressing in front of their own brother, sister, mom, or dad. At a certain point, this shame is so incredibly deep-seated that it can be very difficult (if at all possible) to overcome in a situation where, for example, you have to care for your elderly parents. So, among siblings, I think this is a phenomenon. Especially of the brother-sister type. I’m glad you both have the chance to speak on this topic, and I was very curious about your perspective, knowing and remembering what O. said about the relationship she has with your parents - that she can talk about everything, like these festivals, and how significant it was for your relationship that this bodily boundary was crossed.

There was a period, probably from primary school, when I wouldn't have felt comfortable with my sister at all... And that is probably the moment O. mentioned in her interview - the moment a year ago at the festival when we hugged while naked. I think that was indeed the culmination of the point to which we, as adults, brought this relationship. Because our parents didn't give that to us. My parents don't have such relationships with their siblings. This is our work—what O. and I did. We only rebuilt this as adults.

You mentioned that it was because of O. that you appeared at these festivals and started working on feeling, on a greater focus on yourself.

Perhaps I would clarify the chronology here a bit more. It started with my move to Barcelona for six months. While I was still in college. That was the first departure from patterns and the demolition of everything that was happening.

Right, so you probably had contact then with a slightly different approach to physicality than what we have in our country, or not yet?

You know what, I don't identify with the mentality of people or society at all, because for me, those kinds of terms don't exist. I either think about specific people or no one at all.

 

Ale człowiek się uczy naturalnie na zasadzie naśladownictwa, tak? Więc jeżeli całe życie widzisz, że na plaży nie widzisz kobiet topless czy ludzi nago, no to uczysz się, że to nie jest coś „normalnego”. A tam nagle możesz zobaczyć zupełnie inny mechanizm.

Tylko wtedy warto mieć świadomość tego, skąd które wzorce się przyjęło.

O ile jesteś już na tyle dojrzały, że faktycznie możesz to zrozumieć albo w ogóle zadać sobie to pytanie. 

Ja miałem chyba po prostu dobrą pamięć. Wiedziałem co gdzie zobaczyłem i w miarę dobrze pamiętałem te rzeczy. Ja kojarzę, że w Polsce jako dzieciak widziałem normalnie kobiety topless. Plus jesteśmy w połowie Izraelczykami. Mieszkałem pierwsze trzy lata w Izraelu i później przynajmniej kilka razy w roku byliśmy u rodziny, u przyjaciół, więc na plaży w Izraelu to już w ogóle było totalnie normalne, że kobiety topless chodzą.

Naprawdę? 

Tak, tak. To całkowita norma. 

Raczej myśląc o tym kraju bym sobie wyobrażał zupełnie odwrotną stronę. 

No tak, mamy tam część religijną i mamy bardziej świecką. Myślę, że szczególnie tutaj trzeba wyróżnić Tel Awiw jako miasto, które całkowicie odbiega od tych średnich kulturowych, społecznych. W Izraelu się ludzie śmieją, że do Tel Awiwu trzeba mieć oddzielny paszport, bo to są inne normy. Wiadomo, na przykład moja ciocia to nie chodziła topless, ale nie był to jakiś temat. Wiem, że na przykład moi rodzice tak samo. To nie był ich „domyślny tryb”, ale jeśli kiedyś jak ja byłem nastolatkiem, oni pojechali bodajże do Niemiec do jakiegoś spa, to opowiadali, że tam była strefa nagości i sobie chodzili i mama mówiła, że to było ciekawe. Jakby nie było tego problemu.

But people learn naturally through imitation, right? So if your whole life you don't see topless women or naked people on the beach, you learn that it isn't something "normal." And there, suddenly, you can see a completely different mechanism.

Only then is it worth having the awareness of which patterns you adopted and from where.

As long as you are already mature enough to actually understand that or even ask yourself that question.

I think I just had a good memory. I knew what I saw and where, and I remembered those things fairly well. I recall that in Poland, as a kid, I normally saw topless women. Plus, we are half Israeli. I lived in Israel for the first three years, and later we visited family and friends at least a few times a year, so on the beach in Israel, it was totally normal for women to go topless.

Really?

Yes, yes. It’s completely normal.

Thinking about that country, I would rather imagine the complete opposite.

Well, yes, we have the religious part there and we have the more secular part. I think Tel Aviv specifically needs to be distinguished here as a city that completely deviates from those cultural and social averages. In Israel, people joke that you need a separate passport for Tel Aviv because the norms are different. Obviously, for example, my aunt didn't go topless, but it wasn't really a "topic." I know it was the same with my parents, for instance. It wasn't their "default mode," but if they went to some spa in Germany, I think, back when I was a teenager, they talked about how there was a nudity zone there and they walked around, and my mom said it was interesting. As if there was no problem with it.

Super, że w ogóle taki temat się pojawiał, że w ogóle było miejsce w waszej rodzinie na taką otwartość w dyskusji. 

To jest to myślenie krytyczne, niegodzenie się, niekonformowanie do jakichś wymyślonych norm społecznych. Ja reprezentuję sobą moje wartości i moje normy, a kultura, jeśli mnie nie wspiera, to znika z mojego życia po prostu. I to dotyczyło każdego obszaru, nie tylko cielesności. Także myślę, że ogólnie byłem wyzwolony dość wcześnie, szczególnie jeśli chodzi o relacje z dziewczynami.

Także do Barcelony już przyjechałem taki... Nie miałem problemu z moją nagością. Wiadomo, że może na środku kampusu bym się nie przeszedł na golasa, ale przebrać się w miejscu publicznym, np. na basenie, co mieliśmy na kampusie - żaden problem. Później oczywiście co bliżsi znajomi, to coraz więcej nagich imprezek i takich rzeczy. W Barcelonie przełamałem już ten schemat, po prostu miałem przestrzeń na spotkanie się z tym i zauważenie, że mogę się tak zachować. Po prostu wcześniej nie było na to okazji. Po Barcelonie zacząłem kwestionować wiele rzeczy i na nowo wracać do tego tematu, który w dzieciństwie został mi zaszczepiony, czyli „po co ja w ogóle żyję?”. I wtedy zaczęło się moje strukturyzowanie i otwieranie głowy, czyli po studiach z fizyki teoretycznej, kiedy jeszcze określiłbym siebie jako cynika, to po Barcelonie po prostu zburzyłem stare przekonania i zacząłem otwierać się na nowo, zacząłem zadawać więcej pytań. Stąd w ogóle jakaś taka moja intelektualna otwartość się ujawniła. I wtedy też O. zaczynała swoją przygodę z festiwalami, ze swoją interpretacją duchowości. Zaczęła otwierać na ten cały świat po swojemu i pewnego razu po prostu mnie zaprosiła (chyba dwa lata temu) na festiwal Organic. Tam jeszcze nawet nie było nagości. Nagość jakoś później się chyba zaczęła. Razem z O. mogliśmy się wymieniać tymi doświadczeniami.

Bodźcem dla mnie była na pewno totalna deprecha i rozczarowanie życiem po studiach. Ta pustka, to poczucie przygnębienia, apatia całkowita, po prostu cierpienie, taki Weltschmerz najgorszy. Więc Barcelona była dla mnie odetchnięciem i szansą na zaczęcie od nowa na poziomie koncepcyjnym.

It's great that such a topic even came up, that there was space in your family for that kind of openness in discussion.

It's that critical thinking - not agreeing, not conforming to some invented social norms. I represent my values and my norms, and if a culture doesn't support me, it simply disappears from my life. And this applied to every area, not just physicality. So, I think I was generally liberated quite early, especially when it came to relationships with girls.

So, when I arrived in Barcelona, I was already... I didn't have a problem with my nudity. Obviously, I wouldn't walk around naked in the middle of campus, but changing in a public place - like at the pool we had on campus - was no problem at all. Later, of course, with closer friends, there were more and more naked parties and things like that. In Barcelona, I already broke that pattern; I simply had the space to encounter it and notice that I could behave that way. Previously, there just hadn't been an opportunity.

After Barcelona, I began to question many things and return anew to the theme that had been instilled in me in childhood: "what am I even living for?" That’s when my structuring and mind-opening began. After studying theoretical physics, a time when I would still have described myself as a cynic, post-Barcelona I simply demolished my old beliefs and started opening up again; I started asking more questions. That’s where my intellectual openness manifested itself. And that was also when O. was starting her adventure with festivals and her interpretation of spirituality. She began opening up to that whole world in her own way and one time - I think two years ago - she simply invited me to the Organic festival. There wasn't even any nudity there yet. Nudity started somehow later, I think. O. and I were able to exchange those experiences.

The catalyst for me was definitely total depression and disappointment with life after university. That emptiness, that feeling of dejection, total apathy, pure suffering - the worst kind of Weltschmerz. So, Barcelona was a breath of air for me and a chance to start over at a conceptual level.

 

Czyli dałeś też odetchnąć ciału przy okazji? 

Tak, przestałem przede wszystkim je nadużywać. Zacząłem dbać o mobilność, zacząłem się rozciągać, zacząłem zauważać, że może sam trening siłowy to nie jest zdrowe podejście do ciała.

Jak myślisz, co generalnie u ludzi determinuje podejście do nagości? Albo co u Ciebie zdeterminowało je najmocniej?

No to dwie warstwy bym powiedział. Warstwa świadomości i warstwa kulturowa. Jeśli ktoś nie ma tej pierwszej, to fuck you zostaje. Wtedy rzeczywiście mechanizm imitacji jako taki naczelny w naszym procesie uczenia się przejmuje prym i koniec. Więc kultura. Ale jeśli już zmieniamy kulturę, to ja bym wolał tworzyć kulturę świadomości, a nie kulturę małpowania czegoś mniej głupiego. Kulturę stawania się sobą. Kulturę myślenia krytycznego, zadawania pytań. Widzę, że u ludzi, którzy myślą krytycznie, to naturalnie ewoluuje i się wyzwala, bo do tego prowadzi myślenie - do wyzwolenia.

So you gave your body a breather as well?

Yes, first and foremost, I stopped overusing it. I started caring about mobility, I started stretching, and I began to notice that perhaps strength training alone isn't a healthy approach to the body.

What do you think generally determines people's approach to nudity? Or what determined it most strongly for you?

I would say there are two layers. The layer of consciousness and the cultural layer. If someone lacks the former, you're left with a "fuck you" situation. Then the imitation mechanism, as the primary one in our learning process, takes over and that’s it. So, culture. But if we are to change culture, I would rather create a culture of consciousness than a culture of mimicking something less stupid. A culture of becoming oneself. A culture of critical thinking and asking questions. I see that for people who think critically, it naturally evolves and liberates itself, because that is where thinking leads - to liberation.

No ale widzisz, sam wcześniej wspomniałeś o tym, że nie miałeś problemu z tym, żeby gdzieś w otoczeniu kumpli „inicjować” tę swobodę nagości, czyli sam pokazywałeś, że tak można. I co? Zauważyłeś, że gdzieś ta swoboda była "małpowana"? Że się to udawało pomnożyć czy tym "zarazić"?

Rozumiem, tak, tak. No oczywiście nie przypisałbym sobie całości tego, bo mam też na tyle szczęście, że moi przyjaciele sami często mnie inspirowali do tego, żeby odkryć coś nowego w sobie. Ale tak, było kilka sytuacji, kiedy to akurat była moja rola w danej grupie, w danym momencie, żeby po prostu się rozebrać jako pierwszy. No a czasami ktoś inny to robił. Ale to były takie wyrazy tej miłości, tej wspólnoty, tego, że to jest okej, bezpieczeństwo jakieś. No ale znowu - im wcześniej w moim życiu, tym po prostu nie było odpowiedzi na pytanie „po co?”, więc to się mniej działo. Później na studiach, to już tak na luzie. Bo w liceum to tylko z dziewczynami. Z chłopakami nie miałem za bardzo kiedy się rozbierać. Ale tak, chodzenie po domu nago czy z partnerką czy sam - bez problemu.

But you see, you mentioned earlier that you didn't have a problem with "initiating" this freedom of nudity among your friends, meaning you showed them it was possible. And what happened? Did you notice that this freedom was "mimicked"? That it managed to multiply or that others "caught" it?

I understand, yes, of course. I wouldn't attribute the whole thing to myself, because I'm also lucky enough that my friends themselves often inspired me to discover something new in myself. But yes, there were several situations where it happened to be my role in a given group, at a given moment, to simply be the first one to undress. And sometimes someone else did it. But these were expressions of that love, that community, that it's okay, a kind of safety. But again - the earlier it was in my life, there simply was no answer to the question "what for?", so it happened less. Later at university, it was already very casual. Because in high school, it was only with girls. I didn't really have many occasions to undress with the guys. But yes, walking around the house naked, whether with a partner or alone - no problem.

 

Zastanawiałeś się w ogóle nad tym, co Ci ta nagość obecnie daje? Ta kwestia poczucia się w tej nagości? Czy uważasz, że może w ogóle coś dać osobie, która jeszcze się z nią tak nie obyła? Ze swoją lub z czyjąś? Na twoim przykładzie wygląda na to, że to ewoluowało sobie bardzo fajnym, takim statycznym tempem. I wynikowo, a nie gwałtownie czy rewolucyjnie. 

Dokładnie. Przyczepię się do słowa „wynikowo”. Powiedziałbym, że to, jak ja o tym myślę, to nie jest to, że nagość mi coś dała, tylko fakt, że ja uzyskałem dostęp do tej nagości był objawem, był wynikiem tej pracy, którą wykonałem nad sobą. I oczywiście, jak wszędzie w życiu, to z dwóch stron można pracować, więc jeśli komuś brakuje tych cech, które się objawiają komfortem w poczuciu nagości, to można zacząć od próbowania, eksperymentowania z nagością, żeby te cechy nabyć. Myślę, że to działa w dwie strony. I powiedziałbym, że „wyzwolenie” jest słowem klucz tutaj - poczucie tego komfortu, pewności siebie. Ale działa to w dwie strony. Jak będziesz pewny siebie, to też łatwiej będzie ci się rozebrać, a im się będziesz więcej rozbierał, tym po prostu będziesz pewniejszy siebie. To jest kwestia wyjścia z tego lęku, skonfrontowania się z tym i zobaczenia, że tam nie ma strachu, to jest tylko lęk, to jest tylko moje wyobrażenie, co by było, gdybym się rozebrał. W momencie, w którym doświadczę siebie nago, nagle zyskuję dostęp do tej całej przestrzeni, która wcześniej była zablokowana lękiem.

Have you ever wondered what this nudity currently gives you? This matter of feeling yourself in that nudity? Do you think it can give anything at all to a person who hasn't become so accustomed to it yet? To their own or someone else's? In your case, it seems that it evolved at a very nice, steady pace. Resultantly, rather than violently or revolutionarily.

Exactly. I'll latch onto the word "resultantly." I would say that the way I think about it is not that nudity gave me something, but rather that the fact I gained access to this nudity was a symptom - it was the result of the work I did on myself. And of course, as with everything in life, you can work from two sides; so if someone lacks the traits that manifest as comfort in nudity, they can start by trying, by experimenting with nudity in order to acquire those traits. I think it works both ways. And I would say that "liberation" is the key word here - the feeling of that comfort, of self-confidence. But it works in two directions. If you are self-confident, it will also be easier for you to undress, and the more you undress, the more self-confident you will simply become. It's a matter of stepping out of that fear, confronting it, and seeing that there is no real danger there; it's just anxiety, it's just my imagination of what would happen if I undressed. The moment I experience myself naked, I suddenly gain access to that entire space that was previously blocked by fear.

Czyli nabyłeś tę pewność siebie, zmieniłeś  podejście czy zadałeś sobie pytanie „po co”?

To pytanie było u mnie zawsze. Jako dziecko po prostu nie miałem odpowiedzi, jako nastolatek nie miałem odpowiedzi, więc się nie rozbierałem, ale tym zapalnikiem, czyli tym czymś, co stworzyło odpowiedź, było czucie ciała, było czucie siebie, było czucie, że jestem w stanie z tego korzystać. Czyli po co? Po to, żeby skorzystać z tej wolności, którą to daje. No i myślę, że znowu tutaj mamy dwie warstwy. Jedna to będzie "jak się czuję ja w sobie", czyli że na przykład czasami to jest po prostu dobre dla mnie być nago, czasami to jest fajnie się opalić nago i czuć się z tym komfortowo, czyli nazwijmy to warstwą taką zdrowotną, higieniczną, moją. A druga warstwa, to dołączanie do coraz bardziej wyzwolonych, świadomych środowisk, gdzie widziałem, że mogę być nago przy okazji jakiegoś wydarzenia i chciałbym, żeby to nie ujmowało mi mojego poczucia pewności siebie, a wręcz, że mogę się czuć w pełni sobą. Więc jak ze znajomymi gdzieś jedziemy, czy nad rzekę czy coś takiego, to po prostu stało się mi potrzebne, żeby być nago. To była część zachowania, które reprezentowałem. Więc można to też nazwać zmianą kultury, ale myślę, że to było świadome, więc nie powiedziałbym, że zmieniłem z jednej kultury na drugą, po prostu wyszedłem z kultury i wtedy jestem w stanie się dopasować do wszystkiego.

I tego początki już były za czasów Hiszpanii czy za czasów pierwszych festiwali i wpływu siostry na otwarcie, na to towarzystwo osób bardziej wyzwolonych wśród których zobaczyłeś, że to jest coś, co jest okej?

Już na pewno w Barcelonie były te spotkania, jakieś wydarzenia nago - czy właśnie wyjścia czy w morzu, czy w różnych innych sytuacjach. Nawet wcześniej na studiach też to było może ekscytujące, może nietypowe, ale znowu - jeśli miałem odpowiedź „po co?”, to spoko. Także jedyne, co się zmieniło ostatnio, to, że ja w tym „po co?” się po prostu czuję bardziej komfortowo. Dużo mniej „po co?” potrzebuję, żeby się rozebrać. To jakby zawsze było kiedyś dostępne, tylko ja po prostu nie czułem potrzeby, żeby się rozbierać. Ale myślę, że mało było chyba takich okresów, kiedy to serio był jakiś temat, że mnie blokuje, że... No, niedużo. Był chyba taki okres, kiedy trochę mnie to dławiło. Na zasadzie, że dobra, nie chcę mi się przełamywać tego dyskomfortu, więc się nie rozbiorę. Były takie sytuacje. Ale myślę, że to jakoś naturalnie sobie ewoluowało i w ramach mojego rozwoju po prostu się uwolniłem z tych dyskomfortów.

So you acquired that self-confidence, changed your approach, or asked yourself "what for"?

That question was always there for me. As a child, I simply had no answer; as a teenager, I had no answer, so I didn't undress. But the trigger - that something which created the answer - was feeling my body, feeling myself, feeling that I was able to benefit from it. So, what for? To benefit from the freedom it provides. And I think, again, we have two layers here. One would be "how I feel within myself," meaning that sometimes it's simply good for me to be naked, or it’s nice to sunbathe naked and feel comfortable with it - let's call that the health-related, hygienic, personal layer.

The second layer is joining increasingly liberated, conscious environments where I saw that I could be naked during an event, and I wanted that not to take away from my sense of self-confidence, but rather that I could feel fully myself. So when we go somewhere with friends, like to a river or something, it simply became necessary for me to be naked. It was part of the behavior I represented. So you could also call it a change of culture, but I think it was conscious, so I wouldn't say I changed from one culture to another; I simply stepped out of culture, and then I am able to adapt to everything.

And the beginnings of this were already during your time in Spain, or during the first festivals and your sister's influence on opening up to that circle of more liberated people among whom you saw that it was something okay?

There were definitely those meetings in Barcelona, some naked events - whether outings, in the sea, or in various other situations. Even earlier at university, it was perhaps exciting, perhaps unusual, but again - if I had an answer to "what for?", it was cool. So, the only thing that has changed recently is that I simply feel more comfortable within that "what for?". I need much less of a "what for?" to undress. It was as if it was always available, but I simply didn't feel the need to undress.

But I think there were very few periods where it was seriously an issue that blocked me, that... well, not many. I think there was a period when it stifled me a bit. In the sense that, okay, I don't feel like breaking through this discomfort, so I won't undress. There were such situations. But I think it evolved naturally and within the framework of my development, I simply freed myself from those discomforts.

 

Ale znowu, mówimy właśnie o komforcie i dyskomforcie. Nie trzeba zawsze, ale warto wiedzieć, że można. 

Fajnie mieć do tego dostęp. To jest mój wniosek z tego. 

Wydaje mi się, że bardzo ważne są okoliczności, kontekst i  miejsce.

Fajnie jest zauważyć, że czasami nawet podświadomie można unikać takich środowisk, w których nagość byłaby powszechna, jeśli ma się to zablokowane. Także w tym sensie to zawsze bym zachęcał do wyzwolenia na każdej płaszczyźnie, żeby uniknąć takich pułapek myślenia, które sami sobie robimy. Chcę mieć dostęp do wszystkiego równy, gładki, bezpośredni, więc nawet jeśli na ten moment nie widziałbym potrzeby po co się czuć komfortowo w nagości, to chociażby dla samego mojego rozwoju osobistego chciałbym się z tym spotkać, chciałbym się z tym zmierzyć.

But again, we are talking about comfort and discomfort. You don't always have to, but it's worth knowing that you can.

It's nice to have access to it. That is my conclusion from this.

I think the circumstances, context, and place are very important.

It's good to notice that sometimes you might even subconsciously avoid environments where nudity is common if you have a blockage. So, in that sense, I would always encourage liberation on every level, to avoid those thinking traps we set for ourselves. I want to have equal, smooth, direct access to everything; so even if at this moment I didn't see a reason why I should feel comfortable with nudity, I would want to encounter it and face it, if only for my own personal development.

O. opowiadała też o swoich vanlife'owych doświadczeniach, które bardzo ukształtowały u niej rozwój tej swobody. I później również te festiwale jako jakiś tam punkt, może nie zwrotny, ale kolejny ku zauważeniu tego, że tak można i że to jest okej. 

Czy ty jakieś konkretne wydarzenia ze swojego życia wspominasz albo potrafisz nazwać lub gdzieś tam na horyzoncie zaznaczyć, które  zmieniały u Ciebie tę relację lub po prostu zapalały w głowie lampkę tego zagadnienia, jakim jest „nagość”? 

Ja się mogę przejść przez całe życie od początku. Pierwsze wspomnienia, gdzie widziałem nagich rodziców czy kąpałem się z siostrą, to były transformacyjne momenty, o których gadaliśmy. Później, jeszcze jako dziecko w podstawówce na basenie czy z kolegami z klasy czy coś. Później ta cała socjalizacja, chodzenie do szkoły i nabycie tego tabu i jakichś kompleksów, ale czysto na poziomie intelektualnym. Później stopniowy rozwój myślenia krytycznego i wyzwolenie na poziomie koncepcyjnym, ale nadal bez czucia tego w ciele. Później w liceum, na pewno rozpoczęcie aktywności seksualnej całkowicie to transformowało, bo tu wtedy „po co nago?”, to stało się oczywiste. Już z pierwszą moją dziewczyną byliśmy półtora roku razem, pomieszkiwaliśmy u siebie, to w ogóle było całkowicie komfortowo nago. Pamiętam, że ona też rozmawiała o swojej relacji do nagości i jej relacji z nagością z jej mamą i jak ona się w tym czuje.

O. also talked about her vanlife experiences, which significantly shaped the development of that freedom for her. And later, those festivals as a certain point - maybe not a turning point, but the next one toward noticing that it's possible and that it's okay.

Do you recall any specific events from your life, or can you name or mark any on the horizon, that changed this relationship for you or simply lit a bulb in your head regarding the issue of "nudity"?

I can walk through my whole life from the beginning. The first memories where I saw my parents naked or bathed with my sister were the transformational moments we talked about. Later, as a child in primary school at the pool, or with classmates or something. Then all that socialization, going to school and acquiring that taboo and some complexes, but purely on an intellectual level. Then the gradual development of critical thinking and liberation on a conceptual level, but still without feeling it in the body. Later in high school, certainly starting sexual activity completely transformed it, because then "why be naked?" became obvious. With my first girlfriend, we were together for a year and a half, we stayed at each other's places, so it was completely comfortable being naked. I remember she also talked about her relationship to nudity and her relationship with nudity with her mother, and how she feels about it.

 

Często słyszę w wywiadach, że ta nagość się pojawia u niektórych ludzi wyłącznie w kontekście seksualnym. 

Więc właśnie to, co chcę zaznaczyć, to że ten kontekst seksualny był jakby drzwiami, przez które nie wychodziłem po aktywności seksualnej. To jakby były drzwi i kiedy już jesteśmy w nagości, celebrujemy ją razem. I naturalnie, stopniowo w progresowaniu, szczególnie dalej w rozwoju, ta nagość zaczęła się po prostu pojawiać w relacjach romantycznych, bez nawet kontekstu seksualnego. 

No właśnie potem tą trudnością może być rozdzielenie tych dwóch kwestii. No bo oczywiście nagość może być seksualna, ale nie musi. Tylko czasem te elementy są tak mocno ze sobą związane, że wydaje się, że tylko w tym jednym kontekście może występować. 

I tu znowu chyba jest o tej proporcji między myśleniem a czuciem. Jak się myśli o nagości i ma się schematy, że nagość to seks, no to wiadomo, ale kiedy jest się po prostu sobą i się zastanawia nad tym, co się tu w ogóle dzieje i się jest wtedy z bliską sobie osobą i akurat chce się być nago, to się jest nago. I te schematy łączenia po prostu słabną. Myślę, że to rzeczywiście było tylko przedłużenie mojej relacji indywidualnej z nagością. Nie miałem problemu po prysznicu się wysuszyć, przejść nago przez cały dom do pralni, wziąć ubrania i wrócić. I czy ktoś był w domu czy nie, mało mnie obchodziło. Może się zasłoniłem ubraniami, które wziąłem, żeby tam nie machać, wiadomo, ordynarnie, ale rzeczywiście, później po prostu w relacjach już nawet się nie musiałem zasłaniać. Po prostu, nie wiem, skończyłem prysznic i zacząłem gotować śniadanie i cały czas byłem nago w takich relacjach.

I often hear in interviews that for some people, nudity appears exclusively in a sexual context.

So exactly what I want to point out is that this sexual context was like a door that I didn't walk back out of after sexual activity. It was as if it was a door, and once we are already in nudity, we celebrate it together. And naturally, gradually progressing - especially further into my development - this nudity simply started appearing in romantic relationships without even a sexual context.

Precisely; then the difficulty can be separating these two issues. Because of course nudity can be sexual, but it doesn't have to be. It's just that sometimes these elements are so strongly linked that it seems it can only exist in that one context.

And here again, I think it's about the proportion between thinking and feeling. If you think about nudity and you have these patterns that nudity equals sex, then obviously that's it; but when you are simply yourself and you wonder what is actually happening here, and you are with someone close to you and you just happen to want to be naked, then you are naked. And those linking patterns simply weaken. I think it really was just an extension of my individual relationship with nudity. I had no problem drying off after a shower, walking naked through the whole house to the laundry room, grabbing clothes and coming back. And whether someone was home or not, I cared very little. Maybe I covered myself with the clothes I took so as not to wave things around, you know, vulgarly, but indeed, later in relationships I didn't even have to cover myself anymore. I would just, I don't know, finish my shower and start cooking breakfast, and I would be naked the whole time in those relationships.

 

Nie sądzisz, że to właśnie jest wynikową tego wychowania? 

Tak, ale znowu podkreślę, że ja byłem wychowany do myślenia krytycznie, a nie do tych konkretnych punktów. Czyli w porównaniu praca-pieniądze, ja dostałem pracę, a nie pieniądze. Te wnioski, do których doszedłem dzięki tej pracy, to są moje wnioski, to nie zawsze są wnioski moich rodziców. Skąd wiem? Bo niektóre rzeczy, które ja odkryłem dzięki moim rodzicom, moi rodzice nadal nie odkryli. Więc gadam o tym z rodzicami, mamy bardzo bliską relację, więc wiem, że to jest największy sukces moich rodziców, że serio udało im się zapewnić mi i mojemu rodzeństwu takie warunki, że byliśmy w stanie się po prostu dobrze zmierzyć z wyzwaniami, z którymi oni się czasami nadal mierzą.

Więc powiedziałbym „świadomość”, a nie „zachowanie”. Bo to nie ma fundamentalnie znaczenia, jak się zachowam. Dobra, to ma jakieś tam znaczenie jak się zachowam, ale w tym kontekście to, co powoduje zmianę zachowania, to świadomość, a nie tylko nabywanie nowych zachowań. Czyli ten silnik to jest świadomość, a efektem są różne zachowania. Zmiana tego, ewolucja. 

To jaka była dalej ewolucja? Bo wciąłem się, jak zacząłeś mówić o tej fajnej relacji w pierwszych związkach partnerskich, gdzie nagość zaczęła występować w kontekście pozaseksualnym, czyli takiej codzienności.

Tak. Później kolejny etap to powiedziałbym, że studia. Tam już miałem bardziej fizykę, więc męskie towarzystwo. Siedzieliśmy sobie po prostu cały czas tylko, paliliśmy zioło i się uczyliśmy. No i wiadomo, jak czasami się poleciało w melanż bardziej, to przy wygłupach też rozebranie się nie było problemem. Dlaczego kolejny „milestone’? Bo to było wprowadzenie nagości w relacje przyjacielskie, a nie romantyczne.

Don't you think that is a result of that upbringing?

Yes, but again, I'll emphasize that I was raised to think critically, not to follow these specific points. In other words, in the job versus money comparison, I was given the job, not the money. The conclusions I reached thanks to that work are my own conclusions; they aren't always my parents' conclusions. How do I know? Because some things I discovered thanks to my parents, my parents still haven't discovered themselves. So I talk about this with my parents - we have a very close relationship - so I know that this is my parents' greatest success: that they seriously managed to provide me and my siblings with conditions where we were able to simply face the challenges they sometimes still struggle with.

So I would say "consciousness" rather than "behavior." Because fundamentally, it doesn't matter how I behave. Okay, how I behave matters to some extent, but in this context, what causes a change in behavior is consciousness, not just acquiring new behaviors. So, the engine is consciousness, and the effects are various behaviors. The change of it, the evolution.

So what was the further evolution? Because I cut in just as you started talking about that nice relationship in your first partnerships, where nudity began to occur in a non-sexual context - like everyday life.

Yes. I would say the next stage was university. There, I was more into physics, so it was male company. We just sat around all the time, smoked weed, and studied. And of course, sometimes when the partying got more intense, undressing during some horsing around wasn't a problem either. Why was this the next milestone? Because it was the introduction of nudity into friendships, rather than romantic ones.

 

Ale znowu zupełnie inny kontekst. 

Dokładnie, prawda? Więc myślę, że to jest taki fajny punkt zmiany. No i to dalej się tak rozwijało, że coraz luźniej było pójść sobie do sauny czy z przyjaciółmi, czy ze znajomymi, czy z obcymi. No i później myślę, że ta Barcelona... A nie, jeszcze były wcześniej jakieś tam doświadczenia, bo widziałem w sobie jakąś taką fascynację, ale znowu intelektualną, bo zupełnie tego nie czułem i z perspektywy czasu widzę, że to było jakieś nadużycie mojego ciała. Ale jak mi się podobały na imprezie jakieś na przykład dwie dziewczyny i z oboma szliśmy się pobawić, to to był jakiś taki przełom, że to już nie jest relacja romantyczna, tylko jesteśmy w nagości w kontekście seksualnym. Także to też było pogłębienie mojego komfortu z nagością, ale w kontekście seksualnym, nie romantycznym. No i później Barcelona, to już coraz dalsze wyzwolenie na zasadzie, że to już w ogóle nie był temat, że ktoś się rozebrał.

But again, a completely different context.

Exactly, right? So I think that's such a cool point of change. And it just kept developing like that - it became increasingly casual to go to a sauna, whether with friends, acquaintances, or strangers. And then I think that Barcelona... oh wait, there were some experiences before that too, because I saw a kind of fascination in myself, but again an intellectual one, because I didn't feel it at all and in hindsight, I see it was a kind of misuse of my body. But like, if I liked two girls at a party, for example, and we all went to have some fun together, that was a kind of breakthrough - that it’s no longer a romantic relationship, yet we are in nudity in a sexual context. So that was also a deepening of my comfort with nudity, but in a sexual context, not a romantic one. And then Barcelona - that was an ever-further liberation in the sense that someone undressing wasn't a "topic" at all anymore.

 

W Hiszpanii nauczyłem się też chodzić w dziurawych ubraniach. Zauważyłem, że to nie ma znaczenia. Wcześniej jak dziurawe skarpety miałem to „o nie”. A po powrocie z Hiszpanii już boso czy coś. 

Właśnie stopy w sumie były takim oddzielnym tematem, nie tylko genitalia. Stóp się bardzo wstydziłem. Dzięki introspekcji, terapiom różnym i tak dalej wiem, że stopy są dla mnie symbolem braku emocjonalnej, takiej szczerej, autentycznej emocjonalności w relacji z matką. Że stopy w ogóle są relacją z matką ziemią, ale w momencie, w którym matka jest taka bardzo opiekuńcza, ale na zasadzie, że „a czy zrobiłeś to, a czy to, to to”, no to tworzy ten unikowy styl przywiązania, że dziecko już po prostu ma dość. I mi brakowało tej autentycznej, ciepłej miłości matki. Żeby ona poświęciła uważność mi takiemu, jakim jestem, a nie jedynie dbała o to, czy na pewno mam wszystko, czego potrzebuję, czy zrobiłem pracę domową. To po prostu było wkurwiające, więc tylko nas oddalało od siebie, I te stopy się zrobiły bardzo krzywe. Ja miałem  45 stopni haluksy, takie platfusy potężne. W dwa lata udało się to doprowadzić do momentu, że to już nie jest tragedia, naprawdę. To są stopy na innym poziomie. Ale tak, dzieci w wieku 12 lat często zwracały mi uwagę na moje „dziwne” stopy. Więc to była sroga somatyzacja relacji z matką. No ale znowu wiem, że to była moja interpretacja. Ja wiem, że dostałem od niej mnóstwo ciepła i miłości, tak jak umiała to przekazać, więc też myślę, że stopy się prostują zgodnie z teorią, bo sięgam już do moich zasobów, do mojej wewnętrznej matki i z nią buduję relacje, bo wiem, że moja mama jest już inną osobą. 

Ale też element totalnie empirycznego czucia. W sensie można być cały nagi, ale mieć skarpetki i to już nie jest to samo.

To już nie jest to samo, no. 

Chyba O. wspominała o chodzeniu boso gdzieś tam po lesie.

Właśnie, fajnie, że ten temat poruszyliśmy nagości. W ogóle nie pomyślałem o tym jako temat nagości, bo to się nie wiązało z tym kulturowym tabu. To było moje wewnętrzne tabu. Bardzo fajny temat.

In Spain, I also learned to wear clothes with holes in them. I noticed that it doesn't matter. Before, if I had holes in my socks, it was "oh no." But after returning from Spain, I'd go barefoot or something.

Actually, feet were kind of a separate topic, not just genitals. I was very ashamed of my feet. Through introspection, various therapies, and so on, I know that for me, feet are a symbol of a lack of emotional - that sincere, authentic emotionality - in the relationship with my mother. That feet in general represent the relationship with Mother Earth, but when a mother is very caring in a way that’s like, "did you do this, did you do that," it creates this avoidant attachment style where the child simply has had enough. And I lacked that authentic, warm motherly love. For her to devote attention to me as I am, rather than just worrying about whether I definitely have everything I need or if I did my homework. It was simply irritating, so it only pushed us apart. And those feet became very crooked. I had 45-degree bunions, massive flat feet. In two years, I managed to bring them to a point where it's no longer a tragedy, really. These are feet on a different level. But yes, kids at the age of 12 often pointed out my "strange" feet. So it was a severe somatization of the relationship with my mother. But then again, I know that was my interpretation. I know I received plenty of warmth and love from her, as best as she knew how to give it, so I also think the feet are straightening out according to the theory because I am now reaching for my own resources, for my inner mother, and building a relationship with her, because I know my mother is already a different person.

But also, there’s the element of totally empirical feeling. In the sense that you can be completely naked but wearing socks, and it’s just not the same.

It’s just not the same, yeah. It’s cool that we touched on this topic of nudity. I didn’t think of it as a nudity topic at all, because it wasn't connected to that cultural taboo. It was my own internal taboo. A very cool subject.

 

Cały problem jest taki, że nam, kurwa, wybetonowali chodniki, co jest nieporozumieniem XX i XXI wieku. No cóż, to jest rola nas, młodych, zdolnych, ambitnych ludzi do tego, żeby dopasować system do nas, a nie na odwrót. Nie kupować nowsze buty i tak dalej, tylko zmienić, kurwa, chodniki. 

Ale rzeczywiście, stopy mają swoją oddzielną oś czasu. To był już czas, kiedy zacząłem eksperymentować z barefootami, aż w końcu dosłownie bare foot - już bez żadnych butów. Więc to rzeczywiście tak się rozwijało. 

I potem te festiwale jeszcze, tak?

Festiwale właśnie nie byłyby jakimś dużym tematem w moim życiu. 

Ale de facto zacząłeś od tego, że dopiero od tych festiwalów zaczęła się ta cała największa świadomość czucia i zgody. 

Ja bym to określił wtedy jako sprawdzian, dowód, zwieńczenie procesu, który odbył się niezależnie. Festiwale były dla mnie raczej przestrzenią do poznania siebie, jakim się już stałem. To nie jest tak, że tam nauczyłem się rozbierać. Po prostu miałem okazję zobaczyć, że jestem w stanie się rozebrać przy innych. I wtedy właśnie był ten festiwal, gdzie z O. też mieliśmy to sławetne przytulenie nad rzeczką nago. Więc to raczej było zauważenie, że „o wow, już jestem tą osobą, którą chciałem być”. Ale to był wewnętrzny proces. Jako przykład, że są ludzie, którzy chodzą na festiwale i są nago i tyle. Ale ja myślę, że zawsze miałem taką klarowność w tym, że ja to odnoszę do mojego „po co?”. Więc nawet jeśli są inne przykłady, to ja i tak sobie zadam pytanie „po co mi to?”. Więc na festiwalu miałem odpowiedź „po co?” i miałem pełen komfort skorzystania z tej swobody, że mogę. 

Jak teraz miasz wybór jechać na plażę, na której można jedynie tekstylnie albo na plażę, gdzie można nago, to wybierasz? 

Nie no, plaża to już tylko nago. Fajnie się czuję wtedy i się opala pupcia ładnie. Ja to mam tam, wiesz, dużo do opalania - izraelskie pośladki, to w kąpielówkach to wygląda jakbym był chory po prostu. Taki biały poślad i reszta brązowa, to się nie kalkuluje.

Teraz przyszło mi jeszcze jedno wspomnienie. To było grubo przed Barceloną - studia. Miałem wtedy taką dziewczynę i zostałem zaproszony przez mojego znajomego na sesję zdjęciową. Przyjechała tam ze mną dziewczyna tak do towarzystwa. I on mówi „to co, chcesz się rozebrać?” Ja takie "w sumie spoko", no i zaczęliśmy sesję, gdzie ja byłem nago i później ona dołączyła też i się rozebrała. I już to było takie komfortowe i naturalne.

The problem is that they've paved our sidewalks with concrete, which is a total misunderstanding of the 20th and 21st centuries. Well, it's the role of us - young, talented, ambitious people - to adapt the system to us, not the other way around. Not to buy newer shoes, but to change the damn sidewalks.

But indeed, feet have their own separate timeline. That was the time I started experimenting with barefoot shoes, until finally, it was literally bare foot - without any shoes at all. So it really developed that way.

And then the festivals too, right?

Festivals wouldn't actually be a huge topic in my life.

But de facto, you started by saying that it was only from these festivals that this whole greater awareness of feeling and consent began.

I would describe it as a test, a proof, the culmination of a process that took place independently. Festivals were more of a space for me to get to know who I had already become. It’s not like I learned to undress there. I simply had the opportunity to see that I was able to undress in front of others. And that was the festival where O. and I had that famous hug by the river while naked.

So it was more about noticing: "Oh wow, I am already the person I wanted to be." But it was an internal process. For example, there are people who go to festivals and are naked, and that's it. But I think I always had that clarity in relating it to my "what for?". So even if there are other examples, I’ll still ask myself, "what do I need this for?". At the festival, I had the answer to "what for?" and I had full comfort in using that freedom - because I could.

If you now have the choice to go to a beach where you can only be "textile" or a beach where you can be naked, which do you choose?

No, the beach is only naked now. I feel good then, and my butt tans nicely. You know, I have a lot to tan there - Israeli buttocks - so in swimming trunks, it just looks like I'm sick. A white butt and the rest brown, it doesn't add up.

Now another memory just came to me. This was well before Barcelona - during university. I had a girlfriend at the time, and I was invited by a friend for a photoshoot. She came along just for company. And he says, "So, do you want to undress?" I was like, "Sure, cool," and we started the session where I was naked, and later she joined in and undressed too. And it was already so comfortable and natural.

 

Ona też miała doświadczenia z modelingiem?

Nie, to był jej pierwszy raz. Ani z modelingiem ani nago, ale czuła się komfortowo ze mną. Między nami był luz i na sesji to łatwiej wyszło. Też sesja nie była jakoś tam bardzo wulgarna, więc to była po prostu nagość. 

No tak, no ale to nie jest tak pospolite. 

Tak, tak, więc to mi się przypomniało jako też taki ciekawy punkt, gdzie wrócę do tego, na podstawie czego się rozbierałem lub nie, czy mam po co. I tyle. W ramach rozwoju czucia coraz więcej „po co?” się pojawiało, w ramach wyzwolenia coraz mniej „po co?” potrzebowałem. 

Bardziej: „a dlaczego nie?” 

Dokładnie, dlaczego nie? 

Właśnie jak z ludźmi rozmawiam, to wolę zadawać to pytanie. Nie „po co się rozbierać?”, tylko „a po co być ubranym?” W sensie po co ubranie w domu na przykład? Po co ubranie na plaży, gdzie możesz doświadczyć bodźców natury w tak o wiele większym stopniu?

A propos bycia na golaska w domu, stary, przypomniałeś mi, bo ja te 4 lata teraz pracowałem zdalnie. Prawie 100% zdalnie. Może dwa, trzy razy w roku byłem w biurze i to też tylko jak mnie przymusili. No i totalnie czy byłem tu z dziewczyną czy sam, przez przynajmniej pół roku jak było ciepło, to ja większość spotkań w pracy robiłem na golasa. Po prostu, wiesz, nie mieliśmy kamer ani nic, więc całkowicie komfortowo się czułem. Jak mieszkałem z dziewczyną, to ja normalnie stoję przy stojącym biurku nago, a ona mi robi fotki z drugiego końca mieszkania, jak na spotkaniu menadżer zespołu… Także rzeczywiście te ostatnie lata w lecie totalnie „free”. I teraz „po co się ubierać?” Dla mnie od października do kwietnia jest po prostu zimno. W tym roku chyba dopiero dwa razy byłem tak, że funkcjonowałem nago w tym mieszkaniu, bo mi po prostu było zimno, szczególnie wieczorami. W ciągu dnia spoko nago, to nawet wygodniej.

Did she have experience with modeling too?

No, that was her first time. Not with modeling, nor with nudity, but she felt comfortable with me. There was an ease between us, so it came out more easily during the session. Also, the shoot wasn't vulgar at all; it was just nudity.

Right, but that's still not that common.

Yes, exactly, so that came back to me as another interesting point. I'll go back to what I based my decision on - whether to undress or not - on whether I have a reason to. That's it. As I developed my sense of feeling, more and more "what for?" appeared, and as I became more liberated, I needed less of a "what for?"

More like: "why not?"

Exactly, why not?

Whenever I talk to people, I prefer to ask that question. Not "why undress?", but "why be dressed?" I mean, why wear clothes at home, for example? Why wear clothes on the beach, where you can experience nature's stimuli to such a much greater extent?

Speaking of being naked at home, man, you reminded me - I've been working remotely for these last 4 years. Almost 100% remote. Maybe two or three times a year I was in the office, and even then only if they forced me. And totally, whether I was here with a girlfriend or alone, for at least half the year when it was warm, I did most of my work meetings naked. You know, we didn't use cameras or anything, so I felt completely comfortable. When I lived with a girlfriend, I'd be standing there at my standing desk naked, and she'd be taking photos of me from the other end of the apartment, like, "here's the team manager in a meeting..." So indeed, these last few summers have been totally "free." And now, "why get dressed?" For me, from October to April, it's just cold. This year I think I've only functioned naked in the apartment maybe twice, because I was just cold, especially in the evenings. During the day, naked is fine - even more comfortable.

Wydaje mi się, że dużo ludzi tak robi. Nawet to, co ty mówisz, np. na zdalnej pracy. Tylko jakby bali się o tym mówić. Ciekawe z czego to wynika.

Ja też sobie zadaję pytanie wtedy „po co oni mają o tym mówić?”, „po co ja mam pytać?”, „po co ja mam się interesować?” Rozumiem to z perspektywy tego projektu - to jest wtedy fascynujący temat. Ale też pamiętam, że jeśli mnie jakiś temat interesował, nie miałem problemu go zainicjować, podnieść i wyczuwałem czy ktoś się czuje komfortowo rozmawiając o tym ze mną. Tak/nie. Pogłębiamy albo nie. 

Miałem też jakieś takie sytuacje, nawet chyba w przeciągu ostatniego pół roku z takim gościem mieliśmy rozmowę biznesową, młody chłopak i słuchaj, łączymy się na to spotkanie, a on siedzi na golasa za tym biurkiem i ja byłem taki zadowolony, wiesz, a my się znaliśmy może dopiero 3 spotkania, nie? I on jakby już „Hej, D.!”, wiesz, z fajką nago siedzi przed kamerką, taki... Król. Mega mi się to podobało. 

No i jeszcze z takich ciekawych rzeczy nago-stopowych, to dla mnie... Bardzo duży żal miałem do systemu, do mojego dzieciństwa, że całe dzieciństwo mi kazali w butach chodzić, w szkole siedzieć w butach, wiesz? Dzisiaj ja nie jestem w stanie w kawiarni siedzieć w butach. Ja zdejmuję buty wszędzie, gdzie jestem. Jeśli w ogóle je noszę. No i pamiętam, że jak szedłem do biura, to kazali nam mieć przynajmniej pełne buty. A ja wchodziłem do biura i pierwsze co robiłem, to je ściągałem. I pamiętam, że to zawsze było takie wiesz... Także te gołe stopy to jest rzeczywiście duży temat.

W zeszłe lata z dziewczyną dużo sobie w parkach chillowaliśmy. I na przykład byliśmy w parku świętokrzyskim, tuż pod Pałacem Kultury, tam gdzie jest fontanna, no i sobie wiesz, chillujemy, opalamy się i chcieliśmy pójść po coś do picia do sklepu, no to szedłem na bosaka. I wymyśliliśmy, że ta mina, którą robi ktoś, kto widzi, że chodzisz na bosaka w centrum, to jest że nie wiesz, czy ta osoba zaraz zacznie krzyczeć ze strachu czy śmiać się, takie... "co się dzieje?" To to jest "cirzebna mina". Takie totalne zdziwienie, szok, śmiech, płacz, nie wiadomo co, "cirzebność", więc bardzo często gołe stopy budzą "cirzebność" u ludzi.

I think a lot of people do that. Even what you’re saying, for example, with remote work. It’s just as if they were afraid to talk about it. I wonder why that is.

I also ask myself then, "why should they talk about it?", "why should I ask?", "why should I care?" I understand it from the perspective of this project - then it’s a fascinating topic. But I also remember that if a subject interested me, I had no problem initiating it or bringing it up, and I could sense whether someone felt comfortable talking about it with me. Yes or no. We go deeper or we don't.

I’ve also had situations, even within the last six months, where I had a business meeting with this guy - a young fellow - and listen, we connect for the meeting, and he’s sitting there naked at his desk. I was so pleased, you know? And we had only known each other for maybe three meetings, right? And he’s just like, "Hey, D.!", sitting there naked with a smoke in front of the camera, like... a king. I loved it.

And regarding interesting naked-feet things, for me... I felt a lot of resentment toward the system, toward my childhood, that they made me wear shoes my whole childhood, sit in school in shoes, you know? Today, I am unable to sit in a cafe with shoes on. I take my shoes off everywhere I go. If I’m even wearing them at all. And I remember when I went to the office, they told us we had to at least wear closed-toe shoes. And the first thing I did when I walked into the office was take them off. I remember that was always a thing, you know... So these bare feet are indeed a big topic.

In recent years, my girlfriend and I chilled in parks a lot. For example, we were in Świętokrzyski Park, right under the Palace of Culture, where the fountain is, and we’re just chilling, sunbathing, and we wanted to go to the store to get something to drink, so I went barefoot. And we came up with this idea that the look on someone's face when they see you walking barefoot in the city center - where you don't know if that person is about to start screaming in fear or laughing - it's like... "what's happening?" That is a "cirzebna" look. Total astonishment, shock, laughter, crying, you don't know what - "cirzebność." So, very often, bare feet provoke "cirzebność" in people.

Bo to jest odstępstwo od reguły. Załamanie statusu quo. Od razu się narzucają jakieś tam pytania czy to jest osoba, której nie stać na buty? Czy to jest wariat? Nie jest to zwyczajne.

Ale śmiesznie, bo z mojej perspektywy robienie niezwyczajnych rzeczy jest zwyczajne. Ja się już po prostu przyzwyczaiłem do tego, że kiedy ty jesteś sobą, samostanowisz siebie, to tyle, to jesteś sobą. Po prostu. W jakimś tam fundamentalnym sensie jesteś inny. I im bardziej jesteś sobą, tym bardziej to widać. Jeśli ludzie mają taką potrzebę oceniania i patrzenia i porównywania się itd., to jest to szokujące. I do takiej dynamiki relacji z obcymi jestem bardzo przyzwyczajony. Dużo brwi się podnosi, jak przechodzę po mieście.

Myślisz, że w naszej kulturze, w naszym otoczeniu coś się zmienia pod kątem podejścia do nagości na lepsze lub na gorsze? Bo chyba można powiedzieć, że nasza kultura jest obarczona w tym temacie ogromnym tabu.

Kojarzysz NLP, neurolinguistic programming? W skrócie to jest sztuka zauważania w jaki sposób nazywamy rzeczy. Neurolinguistic, czyli jak programujemy nasze neurony poprzez język. Czyli te schematy, w które wpadamy. NLP zachęca nas do nazywania rzeczy prawdziwie i trafnie. Więc kiedy mówisz, że nasze społeczeństwo, nasza kultura jest jakaś, no to zwróć uwagę na to, że taka werbalizacja nie zostawia dużo miejsca na to, jaka ona może być w przyszłości. I z punktu widzenia nazwania faktów, dużo trafniejsze, precyzyjniejsze, zgodne z prawdą, byłoby powiedzenie, że do tej pory w naszej kulturze obserwowaliśmy zachowania, które można by skojarzyć z ograniczonym komfortem w nagości. Ale zwróć uwagę, jak piękne jest to zdanie. Do tej pory obserwowaliśmy coś, co oceniliśmy w taki sposób. Wszystko jest plastyczne. Więc jeśli pytasz, w którą stronę to idzie, to oczywiście, że idzie w lepszą stronę, bo wszyscy się budzą, wszyscy się wyzwalają, wszyscy o tym zaczynają gadać, wszyscy zaczynają widzieć, że konformujemy do systemu, który nas gwałci.

Because it's a deviation from the rule. A disruption of the status quo. Questions immediately arise: is this a person who can't afford shoes? Is it a crazy person? It's not ordinary.

But it's funny, because from my perspective, doing extraordinary things is ordinary. I've simply grown accustomed to the fact that when you are yourself, when you are self-determined, that's it - you are yourself. Plain and simple. In some fundamental sense, you are different. And the more you are yourself, the more visible it becomes. If people have this need to judge, look, and compare themselves, then it is shocking. And I am very used to such a dynamic in relationships with strangers. A lot of eyebrows are raised when I walk through the city.

Do you think that in our culture, in our environment, something is changing in terms of the approach to nudity for better or for worse? Because I think it's fair to say that our culture is burdened with a huge taboo on this subject.

Are you familiar with NLP, neuro-linguistic programming? In short, it’s the art of noticing how we name things. Neuro-linguistic, meaning how we program our neurons through language. That is, the patterns we fall into. NLP encourages us to name things truthfully and accurately. So when you say our society or our culture is a certain way, notice that such a verbalization doesn't leave much room for what it might be in the future. And from the point of view of naming facts, it would be much more accurate, more precise, and more truthful to say that up until now in our culture, we have observed behaviors that could be associated with limited comfort regarding nudity. But look at how beautiful that sentence is. Up until now, we have observed something that we evaluated in such a way. Everything is plastic. So if you’re asking which direction it’s going, of course, it’s going in a better direction, because everyone is waking up, everyone is liberating themselves, everyone is starting to talk about it, everyone is starting to see that we are conforming to a system that violates us.

Tylko dążyłem też do tego, że możemy trafić do bańki, w której otaczamy się ludźmi, którzy myślą podobnie jak my i faktycznie zauważamy coraz więcej tej swobody, ale – jak np. w przypadku przedostatnich wyborów prezydenckich – okazuje się, że połowa społeczeństwa myśli w dokładnie odwrotny sposób. Więc trzeba o tym pamiętać. Uważać na tę bańkę właśnie.

To jest iluzja rozpatrywania systemów ze względu na poszczególne parametry. Ja nie oceniam ludzi na podstawie nagości, polityki, zarobków, wykształcenia, tylko wszystkiego na raz. Dzięki temu jestem w stanie widzieć ciągłość tego rozwoju czy nawet monotoniczność, bo nawet jeśli jest duża część społeczeństwa, która na jakimś poziomie stoi, jest totalnie utknięta, zatkana, zablokowana, to sumarycznie poziom świadomości się podnosi. A jeśli mówimy o subiektywizacji tej perspektywy ogólnej, którą przedstawiłem, no to jasne, spotykam się z ludźmi, którzy są daleko od tematów naturalizmu i nadal w ogóle nie przeszkadza nam to we wspólnym rozwoju. Zawsze znajdziemy coś, żeby się nauczyć od siebie, zawsze znajdziemy coś, żeby się pozytywnie zaskoczyć, że „o wow, można inaczej”. I totalnie nie czułbym się też w miejscu, żeby oceniać, co jest lepsze, a co gorsze, bo wydaje mi się, że największy taki dysonans poznawczy, kiedy widzimy, „o wow, ta grupa społeczna zachowuje się zupełnie inaczej niż my”, pojawia się wtedy, kiedy my nie uznajemy tych faktycznych różnic, które są między nami. A teraz, kiedy my nie zauważamy tych prawdziwych różnic na poziomie fizycznym, które są między nami, że „ta osoba ma inne warunki, ona musi tak myśleć, żeby przetrwać w swoim świecie”, to jak tego nie widzimy, to zapominamy też o tym, że fundamentalnie ta świadomość, która leży w każdym w nas, jest taka sama. Więc myślenie jest takie - gdybym ja był na miejscu tej osoby, zachowałbym się dokładnie tak samo. I dopóki my tego nie uznamy, to zawsze będziemy zdziwieni, że jak oni mogą głosować na kogoś innego, jak oni mogą się nie rozbierać i tak dalej. Ale to wszystko jest iluzja. Te osoby robią najlepsze, co mogą w danym momencie z ich dostępną wiedzą, doświadczeniem.

I just meant that we can end up in a bubble where we surround ourselves with people who think like we do and we actually notice more and more of this freedom, but - as in the case of the next-to-last presidential elections - it turns out that half of society thinks in exactly the opposite way. So we have to keep that in mind. To be careful about that bubble.

That is the illusion of analyzing systems based on individual parameters. I don't judge people based on nudity, politics, earnings, or education, but on everything at once. Thanks to this, I am able to see the continuity of this development, or even its monotonicity, because even if there is a large part of society standing at a certain level - totally stuck, clogged, blocked - the overall level of consciousness is rising. And if we’re talking about the subjectivization of this general perspective I presented, then sure, I meet people who are far from the topics of naturalism, and yet it doesn't bother us at all in our shared development. We’ll always find something to learn from each other; we’ll always find something to positively surprise one another, like "oh wow, you can do it differently." And I totally wouldn't feel in a position to judge what is better or worse, because it seems to me that the greatest cognitive dissonance - when we see "oh wow, this social group behaves completely differently than we do" - appears when we don't acknowledge the actual differences that exist between us. Now, when we don't notice those real differences on a physical level that exist between us - that "this person has different conditions, they have to think this way to survive in their world" - if we don't see that, we also forget that fundamentally, the consciousness that lies within each of us is the same. So the thinking is - if I were in that person's place, I would behave exactly the same way. And until we acknowledge that, we will always be surprised at how they can vote for someone else, how they can not undress, and so on. But it’s all an illusion. These people are doing the best they can at a given moment with their available knowledge and experience.

Tak myślisz, że w ogóle możemy powiedzieć, że ja na ich miejscu zachowałbym się tak samo? 

Jeśli mamy dojrzałe pojęcie tego, co to znaczy "ja", gdzie "ja" to jest tożsamość, to moją tożsamością jest świadomość. To nie jest ani bycie człowiekiem, ani już na pewno bycie D., ani już na pewno nie bycie tam gitarzystą, programistą czy chuje muje. Ja jestem świadomością. Więc ja, jako świadomość, skąd wiem, że zachowałbym się dokładnie tak samo? Bo oni się tak zachowują i oni są świadomi. 

I nie wiem, dzielenie się po prostu swoją miłością, dzielenie się po prostu sobą, prowadzi do tego, że wszyscy na tym korzystają. Także jeśli rzeczywiście dla kogoś rozbieranie się będzie przydatne, to osoba to zauważy, kiedy będzie gotowa.

Do you really think we can say that I, in their place, would behave the same way?

If we have a mature concept of what "I" means—where "I" is identity - then my identity is consciousness. It’s not being a human, and certainly not being D., and definitely not being a guitarist, a programmer, or whatever. I am consciousness. So I, as consciousness, how do I know I would behave exactly the same way? Because they behave that way and they are conscious.

And I don't know, simply sharing one's love, simply sharing oneself, leads to everyone benefiting from it. So if undressing truly becomes useful for someone, that person will notice it when they are ready.

Czyli, bynajmniej nie chcąc radykalizować, stajesz po stronie, że jednak dążymy do rozluźnienia obyczajów?

To jest najtrafniej nazwane, tak. Rozluźnienia obyczajów. Tak. Przestajemy wierzyć w „bullshit”, przestajemy bezkrytycznie naśladować siebie wzajemnie. I łatwo to jest uzasadnić, bo po prostu liczba przykładów do naśladowania na tyle się rozrasta, że nie jesteś w stanie naśladować wszystkiego, więc w sposób wymuszony zaczynasz myśleć samodzielnie, myśleć krytycznie, dzięki czemu tworzysz zachowania, które są spójne z Tobą, bo wynikają z Twoich przemyśleń i przekonań, a nie z czystej, bezmyślnej imitacji.

So, without wanting to sound radical at all, you are taking the side that we are indeed heading toward a loosening of social customs?

That is the most accurate way to put it, yes. The loosening of mores. Yes. We stop believing in "bullshit," we stop uncritically imitating one another. and it’s easy to justify, because the number of examples to follow grows to the point where you are unable to imitate everything. Therefore, you are forced to start thinking for yourself, thinking critically, through which you create behaviors that are consistent with you - because they stem from your own thoughts and convictions, and not from pure, mindless imitation.

Chciałem Cię jeszcze w kontekście wszystkiego tego, co opowiedziałeś o Twoim czuciu się obecnie w swoim ciele, tego jak to ewoluowało i co do tego doprowadziło poniekąd trochę skonfrontować z tym, co powiedziałeś jeszcze przed wywiadem, a mianowicie, że w tamtym momencie nie czułbyś się jeszcze w swoim ciele tak dobrze jak mógłbyś albo chciałbyś się czuć, by wziąć udział w tym projekcie i potrzebujesz paru miesięcy do odzyskania formy.

Zwróć uwagę na to, że moje rozważania na temat mojej formy, mojego stanu aktualnego fizycznego były wyrazem świadomości różnorodności w społeczeństwie, o której dyskutowaliśmy cały ten czas. Więc na początku ja, myśląc o naszym projekcie, miałem przemyślenia z kategorii, po co to jest, czemu to służy, jaką to funkcję pełni w moim życiu. No i uznając to, że nadal dla wielu ludzi piękno jest atrakcyjne, a ja mam moje motywacje i aspiracje w rozbudowie czy mojej marki osobistej, czy moich projektów, czy budowania, no nazwijmy to ogólnie siebie i mojego imidżu, szczególnie jeśli chodzi o social media, no to miałem rozważenia na temat tego, czy nie chcę wesprzeć tego iluzorycznego archetypu mnie jako kogoś w lepszej formie, lepiej wyglądającego itd. Ale to, co zmieniło twoje opowiedzenie o projekcie, to zrozumienie, że „aha, to nie jest o tym”. Czyli ta funkcja, ta część mnie nadal istnieje. Ja nadal kiedy, nie wiem, podrywam dziewczynę, to chcę wyglądać lepiej. To jest pewna strategia. Prawda jest taka, jaka jest i to jest jej piękno. Nie trzeba nic z nią robić, nie trzeba nawet jej odkrywać, bo ona i tak i tak będzie. Także myślę, że pięknem tego doświadczenia bycia człowiekiem jest to, że można się bawić w te iluzje, można wchodzić tam i można sprawiać pozory. Więc uznając tę dynamikę naszych interakcji ludzkich, wiem, że mam możliwość wpływu na to, jak będę postrzegany. I teraz jeśli chodzi o pokazanie swojej nagości, czegoś, co jest postrzegane jako intymne, w środowisku ludzi o niższym poziomie świadomości to może być istotniejsze, żebym ja tam wyglądał lepiej, a ja, chcąc dotrzeć do takiej szerszej publiki, uznaję to i rozważam czy to jest dla mnie dobra okazja do wejścia w rolę kogoś pięknego, czy, tak jak mówimy tutaj, ja wchodzę w rolę kogoś pięknego, ale zupełnie na innym poziomie. Ja jestem piękny w autentyczności, a nie piękny w mojej formie fizycznej. Gdzie nie wykluczam, że i tak będę piękny w formie fizycznej, bo dbam o siebie regularnie, to nie byłoby nawet związane z tym projektem, bo i tak lubię patrzeć na siebie z radością, z ekscytacją. Czy to odpowiada na pytanie?

No jak najbardziej. Po prostu chciałem Cię zagiąć, ale mi się nie udało. 

Fajne, dobre pytanie.

I wanted to - in the context of everything you've said about how you feel in your body now, how it evolved, and what led to it - somewhat confront you with what you said before the interview, namely: that at that moment, you wouldn't feel as good in your body as you could or would like to feel in order to take part in this project, and that you need a few months to get back into shape.

Notice that my reflections on my fitness, on my current physical state, were an expression of that awareness of social diversity that we've been discussing this whole time. So, at the beginning, when thinking about our project, I had thoughts from the category of "what is this for?", "what purpose does it serve?", "what function does it perform in my life?". And recognizing that for many people beauty is still attractive - and I have my own motivations and aspirations in expanding either my personal brand, or my projects, or building, well, let's call it generally myself and my image, especially when it comes to social media - I had reflections on whether I might want to support that illusory archetype of me as someone in better shape, looking better, etc. But what changed was your explanation of the project; the understanding that "aha, this isn't about that." In other words, that function, that part of me, still exists. When I’m, I don't know, hitting on a girl, I still want to look better. That is a certain strategy. The truth is what it is, and that is its beauty. You don't have to do anything with it; you don't even have to uncover it, because it will be there regardless. So, I think the beauty of this experience of being human is that you can play with these illusions; you can enter them and you can maintain appearances. Thus, recognizing this dynamic of our human interactions, I know that I have the ability to influence how I will be perceived. And now, when it comes to showing my nudity - something perceived as intimate - in an environment of people with a lower level of consciousness, it might be more important for me to look better there. Since I want to reach such a wider audience, I acknowledge this and consider whether this is a good opportunity for me to step into the role of someone beautiful, or, as we are saying here, whether I am stepping into the role of someone beautiful but on a completely different level. I am beautiful in authenticity, not beautiful in my physical form. Though I don't exclude the possibility that I will be beautiful in physical form anyway, because I take care of myself regularly; it wouldn't even be related to this project, because I simply like looking at myself with joy, with excitement. Does that answer the question?

Absolutely. I just wanted to trip you up, but I didn't succeed.

Cool, good question.

Na zakończenie zatem - co ostatecznie skłoniło Cię do wzięcia udziału?

Jak już zauważyłeś, lubię gadać, więc na pewno będę w stanie coś dodać. To co opisaliśmy sobie jeszcze na początku, jak w ogóle się odezwałeś do mnie, to było dla mnie takie, że bardzo głęboko się w zimie czułem. Że jest zima, że jest zimno, że ja się ubieram, że się chowam. To jest też ten moment przejściowy, o którym Ci mówiłem, że dużo rzeczy się w moim życiu zaczęło zmieniać i teraz jakby te zmiany już są w pełnej transformacji, tak? To już naprawdę się dzieje. Więc wtedy już zacząłem to czuć, także to było obarczone dużą ilością lęku, więc myślałem o tym, że okej, teraz pokazanie się w nagości byłoby może znowu przekroczeniem siebie, może byłoby wymuszone na mnie, a nie byłoby jakieś naturalne. Więc to było dla mnie badanie tego, na ile mogę się czuć autentycznie komfortowo, a nie tylko umówić się z tobą na sesję i wymusić na sobie czucie się komfortowo. No i bardzo się cieszę, że zrobiliśmy to teraz, bo w tym momencie dzięki naszej rozmowie, dzięki temu, co mi opowiedziałeś, pozwoliłeś mi szybciej dostroić się i wrócić do tego, że ja się czuję dobrze w nagości. Przypomnieć sobie to, zauważyć, że „aha, już rzeczywiście jest wiosna, czy nawet lato się tam powoli pojawia”. I to było też dla mnie coś takiego, że rzeczywiście chcę przypomnieć sobie tę energię, chcę zobaczyć siebie w takim projekcie.

To conclude, then - what ultimately convinced you to participate?

As you’ve noticed, I like to talk, so I knew I’d be able to contribute something. What we described at the very beginning, when you first reached out to me, felt to me like I was very deep in "winter." That it’s winter, it’s cold, that I’m dressing up, that I’m hiding. This is also that transitional moment I told you about, where many things in my life started to change, and now those changes are in full transformation, right? It is truly happening now. So back then, I was already starting to feel it, and it was burdened with a lot of anxiety; I thought that showing myself in nudity now might be, once again, a case of pushing myself too hard - it might be forced upon me rather than being something natural. So, for me, it was about exploring to what extent I could feel authentically comfortable, rather than just scheduling a session with you and forcing myself to feel comfortable. And I’m very glad that we did this now, because in this moment - thanks to our conversation, thanks to what you’ve told me - you allowed me to tune in faster and return to the fact that I feel good in nudity. To remind myself of it, to notice that "aha, it really is spring now, or even summer is slowly appearing." And it was also something like - I truly want to recall that energy; I want to see myself in a project like this.

To, co mogę jeszcze dodać, to że kiedy O. była w tym projekcie, to myślę, że to było dla mnie dużo bardziej niekomfortowe niż kiedy ja jeste. I też w ogóle się nie czułem dobrze z oglądaniem zdjęć, które pokazywała. Na zasadzie, że "po co ja mam to widzieć?" Ja ją widziałem nago na żywo i nie potrzebuję wstawiać tego w ramkę po to, żeby całą koncentrację na to skierowywać. Co też mi uświadomiło, że jakieś tam procesy z tym dyskomfortem cały czas są we mnie żywe. Ale też dzięki temu, dzięki tej dynamice i otwartości na ten proces, byłem w stanie po prostu odpuścić i dać temu być. Okej, czasami mogę czuć się niekomfortowo patrząc na nagie zdjęcia mojej siostry. I uznałem, że to też będzie fajne, żeby pogłębić, żeby wprowadzić trochę więcej świadomości do mojej relacji z moją nagością, dzięki temu, że stworzyłeś dla mnie przestrzeń do powiedzenia tych wszystkich rzeczy, które być może jakoś tam podświadomie wiedziałem, bo jestem w stanie to powiedzieć, ale może nigdy wcześniej nie miałem okazji tego zebrać w takim kontekście i spojrzeć. Także bardzo też Ci dziękuję tutaj za danie mi tej okazji na poznanie siebie lepiej, zobaczenie, co mi w tej podświadomości gra i co tak naprawdę ja mam do powiedzenia na ten temat, bo nie wiedziałem tego do tej pory. Na pewno nie w taki ładny i spójny sposób z tą strukturą, którą zaproponowałeś. To jest super. Myślę, że to jest dalej dla mnie o odkrywaniu siebie.

What I can also add is that when O. was in this project, I think it was much more uncomfortable for me than when I am in it. And I didn't feel good at all about looking at the photos she showed. In the sense of, "why do I need to see this?" I saw her naked in person and I don't need to put it in a frame just to direct all my focus toward it. Which also made me realize that certain processes involving that discomfort are still alive within me. But also thanks to that - thanks to that dynamic and openness to the process - I was able to just let go and let it be. Okay, sometimes I might feel uncomfortable looking at naked photos of my sister. And I decided it would also be cool to go deeper, to bring a bit more awareness to my relationship with my own nudity, thanks to the fact that you created a space for me to say all these things that perhaps I somehow subconsciously knew - because I am able to say them - but maybe I never had the chance to gather them in such a context and look at them before. So I also thank you very much here for giving me this opportunity to get to know myself better, to see what is playing in my subconscious and what I actually have to say on this subject, because I didn't know it until now. Certainly not in such a nice and coherent way with the structure you proposed. It's great. I think for me, this is still about discovering myself.

Myślę, że na tym etapie jakakolwiek moja skłonność do dalszego gadania byłaby tylko i wyłącznie objawem ekscytacji z tego, co już tutaj mamy. Także myślę, że skorzystam z powściągliwości do tego, żeby dać już temu być takim, jakie jest. No i bardzo jestem ciekawy, co z tym zrobisz, jak to dalej się rozwinie. No i oczywiście sesja, gdzie czuję w sobie ekscytację związaną z tym, że mam taką okazję, że będziemy mieli okazję jeszcze popracować i zobaczyć, co z tego się wykluje. Plus myślę, że zapoczątkuje to we mnie jakieś procesy. U mnie to się rodzi od pytań, czyli "czym rzeczywiście jest dla mnie nagość?, "czy ja mam coś do powiedzenia na ten temat?". Teraz mnie zainspirowałeś, że może ja też mam swoje trzy grosze do dorzucenia i może tak samo jak ty będę w stanie jeszcze bardziej świadomie poruszyć ten temat z kimś. Myślę, że to może być duża wartość. Także tak, jakiś dostęp do nowej części mnie, czyli poznawanie siebie, czyli wracamy do refrenu.

I think that at this stage, any tendency of mine to keep talking would only be a symptom of excitement over what we already have here. So, I think I will use some restraint to just let it be as it is. And I am very curious what you will do with this, how it will develop further. And of course, the session - I feel excitement within me because I have this opportunity, that we will have the chance to work together and see what hatches from it.

Plus, I think this will trigger some processes within me. For me, it starts with questions, like "what is nudity really to me?", "do I have anything to say on the subject?". Now you have inspired me that maybe I also have my two cents to add, and maybe just like you, I will be able to raise this topic with someone even more consciously. I think that could be of great value. So yes, some access to a new part of me - getting to know myself - so we’re back to the chorus.

I jak było?

Podszedłem do całego doświadczenia z pewnym dystansem, bez oczekiwań. Byłem bardzo pozytywnie zaskoczony jak naturalnie i swobodnie rozwinęła się nasza relacja, zarówno przed i po sesji, jak i w trakcie tego poranka spędzonego razem na golasa (ze szczególnie uroczym momentem przerwy na wspólną, nagą improwizację muzyczną). Widać w tym było twój profesjonalizm i pasję. Dzięki temu to, co miało być dla mnie zwykłą przygodą, rozwinęło się w naprawdę świetne doświadczenie.
Gdy zobaczyłem pierwsze zajawki efektów, byłem zachwycony i od razu napłynęła do mnie wdzięczność, że zaprosiłeś mnie do tego projektu. Ciekawe było to, że pomimo tych wszystkich rozmów o nagości, odruchowo zareagowałem analitycznymi myślami z kategorii "czy wszystko wygląda ‘tak jak powinno’, czy nie jestem za gruby, co pomyślą inni?" itp., jednak to, co biorę dla siebie z tego całego doświadczenia to pełną, bezwarunkową akceptację siebie, a co za tym idzie, rozluźnienie resztek napięcia co do nagości innych.

Zdecydowanie polecam przeżyć to osobiście, bo nawet jak myślałem wcześniej, że nie mam problemu z nagością, to teraz jestem tego pewny, a te piękne artefakty są tego idealnym zwieńczeniem. Dziękuję!

And how was it?

I approached the entire experience with a certain distance, without expectations. I was very positively surprised by how naturally and freely our relationship developed, both before and after the session, as well as during that morning spent together naked (with the particularly charming moment of a break for a shared, naked musical improvisation). Your professionalism and passion were evident in it all. Thanks to that, what was supposed to be a simple adventure for me turned into a truly great experience.

When I saw the first teasers of the results, I was delighted, and a wave of gratitude immediately washed over me for inviting me into this project. It was interesting that despite all these conversations about nudity, I instinctively reacted with analytical thoughts from the category of "does everything look 'as it should,' am I not too fat, what will others think?" etc. However, what I take away for myself from this whole experience is full, unconditional self-acceptance, and along with it, the release of any remaining tension regarding the nudity of others.

I definitely recommend experiencing this personally, because even though I thought before that I didn't have a problem with nudity, now I am certain of it, and these beautiful artifacts are the perfect culmination of that. Thank you!